Από τη Μίδεια στη Λιβαδειά

Σύμφωνα με την παράδοση η Λιβαδειά κτίστηκε όταν έφτασε στη Μίδεια ο Λέβαδος, ερχόμενος «εξ Αθηνών». Η Μίδεια, ο πρώτος οικισμός της περιοχής, βρισκόταν σε υψηλότερο σημείο απ’ ότι είναι σήμερα η Λιβαδειά, στο οροπέδιο του Αγίου Παντελεήμονα. Ήταν πρωτεύουσα των Αθαμάνων στην περί το Λαφύστιον χώρα. Άρα οι πρώτοι κάτοικοι της Λιβαδειάς ήταν οι Αθαμάνες της Μίδειας.  H Μίδεια ήταν η μητέρα του Ασπληδόνα,  του οποίου το όνομα δόθηκε στην πόλη της Βοιωτίας, Ασπληδόνα,  ο σημερινός Πύργος. Πατέρας του Ασπληδόνα  ήταν ο Ποσειδώνας.

Οι Αθήναι και Ελευσίς της Κωπαΐδας, δυο πόλεις που καταποντίστηκαν

    Εικάζεται ότι όταν ο παραλίμνιοι οικισμοί Ελευσίς και Αθήναι, που βρίσκονταν κοντά στον Τρίτωνα ποταμό, καταποντίστηκαν, οι κάτοικοι των Αθηνών κατέφυγαν, με επικεφαλής το Λέβαδο, στη Μίδεια. Εδώ γεννάται το εξής ερώτημα « γιατί οι Αθηναίοι της Κωπαΐδας ζήτησαν καταφύγιο, προστασία στη Μίδεια και όχι κάπου αλλού;»

Μάλλον έκαναν και αυτοί ότι θα κάναμε και μεις σήμερα αν είχαμε κάποιο σοβαρό πρόβλημα, δηλαδή θα ζητούσαμε βοήθεια από τους συγγενείς μας και όχι από ξένους. Άρα οι Αθηναίοι της Κωπαΐδας ήταν Αθαμάνες όπως και κάτοικοι της Μίδειας, γι’ αυτό τους δέχτηκαν ως αδελφούς και τους περιέθαλψαν. Όσο για τον Λέβαδο το μόνο που γνωρίζουμε από τον Παυσανία είναι ότι είχε σύζυγο τη Λαονίκη.

Αρχικά οι κάτοικοι της Μίδειας βρίσκονταν σε οροπέδιο, δηλαδή σε τόπο χρήσιμο για την κτηνοτροφία τους, αλλά ακατάλληλο για την γεωργία. Ο Λέβαδος μαζί με τους κατοίκους των Αθηνών προερχόταν από αγροτική περιοχή, άρα έπρεπε να διαλέξει ένα μέρος κατάλληλο για γεωργία. Διάλεξε να κατοικήσει το χώρο της μετέπειτα Λιβαδειάς, ώστε, να έχει πρόσβαση στη μικρή κοιλάδα που πότιζαν οι ποταμοί της Έρκυνας και της Προβασίης. 

Οι πλημμυροπαθείς της Αθήνας έχτισαν τη νέα τους πόλη στην ανατολική όχθη της Έρκυνας την ονόμασαν Λεβάδεια από το όνομα του οικιστού της, τον Λέβαδο. Στη Λεβάδεια – Λιβαδειά -κατέβηκαν και οι κάτοικοι της Μίδειας οι οποίοι με τα χρόνια άφησαν την κτηνοτροφία και ασχολήθηκαν με την καλλιέργεια της γης.

Η ολοσχερής καταστροφή της πόλης των Αθηνών, άφησε οδυνηρές αναμνήσεις στους κατοίκους της. Η απώλεια των αγαπημένων προσώπων, ο πόνος για τη στέρηση των πατρώων εδαφών, του σπιτιού τους χαράχθηκαν βαθιά μέσα στη ψυχή τους και διατηρήθηκε ανεξίτηλα στις επόμενες γενιές.

Εξακολουθεί να υπάρχει ένας λεβαδειακός θρύλος ακόμη και σήμερα , που λέει ότι κάτω από το υπέδαφος της πόλης περνά ένα υπόγειο ποτάμι, η Κλυμένη, που σε περίπτωση αποφράξει θα καταστρέψει την πόλη «… όπως την κατάστρεψε και τα παλιά χρόνια». 

   Βέβαια η Λιβαδειά ποτέ στην ιστορία της δεν καταστράφηκε από πλημμύρα. Τούτο αποκλείεται και λόγω της γεωγραφικής της θέσης. Η αναφορά αυτού του θρύλου μας θυμίζει τη βιβλική καταστροφή της κωπαϊδικής Αθήνας πριν χιλιάδες χρόνια.

Δε γνωρίζουμε το χρόνο κτίσης της Λιβαδειάς, αλλά μπορούμε να πούμε ότι κτίστηκε αφού τα  αποστραγγιστικά έργα της Κωπαΐδας είχαν καταστραφεί άρα ήταν και πάλι λίμνη και λόγω της χειμωνιάτικης κακοκαιρίας καταποντίστηκαν οι Αθήναι και η Ελευσίνα της Κωπαΐδας. Πιο συγκεκριμένα μπορούμε να πούμε ότι κτίστηκε μετά την ήτα του Βασιλιά του Ορχομενού Εργίνου από τους Θηβαίους και πριν την εκστρατεία στην Τροία. 

Στην Τροία  η Λιβαδειά  είχε  στείλει  10 πλοία και παλικάρια με αρχηγό τον Αρκεσίλαο, ο Όμηρος την αναφέρει με το αρχαιότερο όνομά της Μίδεια. Ο Αρκεσίλαος αναδείχτηκε από τους πιο λαμπρούς πολεμιστές. Όταν ο Αχιλλέας  μαλωμένος με τον Αγαμέμνονα αποσύρθηκε από τις μάχες στη σκηνή του, ο Αρκεσίλαος πολέμησε ηρωικά , για να συγκρατήσει τους Τρώες στην εξόρμησή τους, για την κατάληψη των ελληνικών πλοίων, και έπεσε χτυπημένος από τον Έκτορα. Μέγα κι επιβλητικό μνημείο δέχτηκε τα οστά του, που τα έφεραν στην επιστροφή τους οι χαλκοχίτωνες συμπολεμιστές του με τον Λήιτο, που μόνος αυτός από τους υπόλοιπους Βοιωτούς αρχηγούς ( Πηνέλεων, Προθυήνορα, και Κλονίονα) γλύτωσε από την Τρωική περιπέτεια.  

Η Λιβαδειά ήταν στην αρχαιότητα από τις ευτυχέστερες και πλουσιότερες πόλεις της Ελλάδας.Υπήρχε στου μυκηναϊκή εποχή και κατά την κλασική εποχή  μετέχει ενεργά στο Κοινό των Βοιωτών. Κατά τη μακραίωνα πορεία της δεν φαίνεται να ανπτύσει κάποια ιδιαίτεα πολιτική ή στρατιωτική δραστηριότητα. Δεν προσπάθησε να επιβληθεί δυναμικώς των άλλων πόλεων, η συμβολή της στην Ιστορία ήταν καθαρά πνευματική. Η Λιβαδειά ήταν  γνωστή από το μαντείο της.  Ο Δάλκας αναφέρει ότι ακόμα και ο Στράβων αντί να τοποθετήσει το μαντείο στην πόλη, τοποθετεί την πόλη στο μαντείο, " "Λεβάδεια δ' εστίν όπου Διός Τροφωνίου μαντείον ίδρυται". Η Λιβαδειά αναπτύχθηκε με ηρεμία και έζησε στην σκιά του μαντείου της.

 

 Το μαντείο της συγκαταλεγόταν  στα πέντε διακεκριμένα μαντεία της Ελλάδας. τα άλλα 4 ήσαν του Διός στη Δωδώνη, τα Απολλώνεια μαντεία Δελφών και  Αβών στη Φωκίδα και τοθ Αμφιαράου στον Ωρωπό.  Το Τροφώνιο μαντείο λειτούργησε και κατά την μετά Χριστό εποχή, όταν τ'  άλλα μαντεία είχαν σωπάσει.  

 

Η Λιβαδειά από το 145 π.χ. – 395 μ.Χ. θα γίνει ρωμαϊκή επαρχία.  Ακολουθούν τα Βυζαντινά χρόνια  από το  395 έως 1204, Στη συνέχεια  θα γνωρίσει τη Φραγκική κυριαρχία (1205-1311), την κυριαρχία των  Καταλανών (1311-1382) και αργότερα  την κυριαρχία των Τούρκων ( 1460- 1821). Την εποχή της Τουρκοκρατίας η Λιβαδειά οναμαζόταν από τους Τούρκους " Γκιαούρ Λιβαδειά".

 

Καφενείο Αφροδίτη 1887 Amant Schweiger -  Lerchenfeld

Με τη συγκρότηση του υποτυπώδους ελληνικού "κράτους κατ' εντολή", επί Ι. Καποδίστρια, η Λιβαδειά άρχισε να ανασυγκροτείται. Οι κάτοικοι που είχαν καταφύγει σε άλλες περιοχές επανήλθαν και το 1841 η πόλη ήταν πλέον ένα από τα εύρωστα οικονομικά κέντρα του Ελληνικού κράτους. 

 

Απεικόνιση της αρχαίας Λιβαδειάς με το κολοσσιαίο άγαλμα του Δία  Joseph Candy  1819

 

 

Μια διάλεξη για τον Ηρακλή...

Πραγματοποιήθηκε με μεγάλη προσέλευση κόσμου η διάλεξη του κ. Ηλία Μαριολάκου, ομότιμου Καθηγητή Γεωλογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών με θέμα «Η συμβολή του Ηρακλή στη δημιουργία της Κρητο-Μυκηναϊκής κοσμοκρατορίας: μια γεωμυθολογική προσέγγιση».

Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στο Συνεδριακό Κέντρο «Χρήστος Παλαιολόγος» το Σάββατο 6 Μαϊου 2017 στα πλαίσια των δράσεων των Μυθολογικών Εργαστηρίων της Βιβλιοθήκης, την ευθύνη των οποίων έχει η εκπαιδευτικός κ.Βασιλική Νιαβή.

Ο κ.Καθηγητής αναφέρθηκε διεξοδικά στα ταξίδια του Ηρακλή ανά τον υφήλιο και αναφέρθηκε -με στοιχεία, αρχαία κείμενα και χάρτες- στη γεωμυθολογική διάσταση αυτών των μετακινήσεων. Χωρίς να θέλει να ηρωποιήσει τους Αρχαίους Έλληνες ο κ. Μαριολάκος συνέδεσε τις μυθολογίες με την έλευση του Homo Sapiens και δικαιολόγησε ιστορικά την αναγκαιότητα των ταξιδιών.
Πολλές οι γνώσεις που αποκόμισαν οι παριστάμενοι αλλά και πολύ ενδιαφέρων ο προβληματισμός που αναπτύχθηκε.

 

http://liblivadia.wikidot.com/news:367?utm_source=feedburner&utm_medium=feed&utm_campaign=Feed%3A+liblivadia+%28%CE%A4%CE%BF+blog+%CF%84%CE%B7%CF%82+%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%B9%CE%BF%CE%B8%CE%AE%CE%BA%CE%B7%CF%82+%CE%9B%CE%B9%CE%B2%CE%B1%CE%B4%CE%B5%CE%B9%CE%AC%CF%82%29&utm_content=FeedBurner

 

Χαιρώνεια, η αρχαία Άρνη

Το αρχικό της όνομα το οφείλει στην κόρη του Αίολου, την Άρνη. Αργότερα μετονομάστηκε Χαιρώνεια από τον Χαίρωνα, το φοβερό αλογοδαμαστή που γεννήθηκε από την πανέμορφη Θηρώ και τον Απόλλωνα.

Οι αρχαίοι Χαιρωνείς τιμούσαν ιδιαίτερα το σκήπτρο που ήταν αφιερωμένο στο Δία, Σύμφωνα με τον Όμηρο ήταν κατασκευασμένο από τον θεό Ήφαιστο. Ο Ερμής πήρε το σκήπτρο από το Δία και το έδωσε στον Πέλοπα. Ο Πέλοπας το άφησε στον Ατρέα, ο Ατρέας στο Θυέστη και από το Θυέστη το πήρε ο Αγαμέμνονας.

Αυτό ήταν το σκήπτρο που λάτρευαν και το ονόμαζαν Δόρυ. Το σκήπτρο βρέθηκε στα σύνορα των Χαιρωνέων και των Πανοπέων της Φωκίδας και λέγεται ότι μαζί με το σκήπτρο οι Φωκείς βρήκαν και χρυσάφι και ότι οι Χαιρωνείς προτίμησαν το σκήπτρο από το χρυσάφι.  Στη Χαιρώνεια δεν υπήρχε ναός με σκήπτρο, αλλά κάθε χρόνο ο ιερέας το φιλοξενούσε σε κάποιο οίκημα. Εκεί γίνονταν θυσίες και κοντά του υπήρχε ένα τραπέζι γεμάτο με κάθε είδους κρέατα και γλυκά.

Την αρχαία εποχή  η Χαιρώνεια ήταν ονομαστή για τα πολύτιμα μύρα που έφτιαχναν βράζοντας λουλούδια κρίνου, νάρκισσου και ίριδας με λίπος ζωικό και κερί από μέλισσες. Αυτά τα θεσπέσια αρώματα είχαν θεραπευτικές ιδιότητες, γιάτρευαν τους ανθρώπους από τους πόνους. Με το μύρο που έφτιαχναν από τριαντάφυλλα, αν κανείς άλειβε τα ξύλινα αγάλματα, το ξύλο δεν σάπιζε ποτέ.

Το θέατρο της Χαιρώνειας είναι σκαλιστό πάνω στο βράχο του Πετραχού, ήταν αφιερωμένο στο θεό Απόλλωνα και στην Αρτέμιδα Στο θέατρο αυτό παρακολουθούσαν οι αρχαίοι Χαιρωνείς θεατρικές παραστάσεις των μεγάλων δραματουργών και κωμωδών της αρχαιότητας ή άκουγαν σπουδαία ποιητικά κείμενα, λόγους σοφών ανδρών και άλλες πολιτιστικές εκδηλώσεις. Από το 1976 στο χώρο αυτό διοργανώνεται η ετήσια γιορτή "τα Πλουτάρχεια". Στην είσοδο του αρχαιολογικού χώρου αντικρίσαμε τη λιθόκτιστη κρήνη που κατασκευάστηκε το 1865.

Πάνω από το θέατρο δεσπόζει η ακρόπολη της Χαιρώνειας. Άρχισε να κατασκευάζεται από το β΄μισό του 5ου π.Χ. αι. ή τον 4ο π.Χ. αι. και ολοκληρώθηκε στα ρωμαϊκά χρόνια. Επάνω στις πέντε κορυφές του οι αρχαίοι Χαιρωνείς είχαν υψώσει πέντε πύργο. Σε μερικά σημεία το τείχος έχει πλάτος ένα μέτρο και σε άλλα δυο μέτρα. Η είσοδος τοποθετείται στην ανατολική πλευρά του. Λένε πως σε μια σπηλιά του Κάστρου συνήθιζε να πηγαίνει ο Πλούταρχος όπου έγραφε τα έργα του.

Στο βραχώδες ύψωμα του Πετραχού αναφέρει ο περιηγητής Παυσανίας ότι η Ρέα ξεγέλασε τον Κρόνο και του έδωσε να καταπιεί μια σπαργανωμένη πέτρα αντί του Δία που είχε γεννήσει πριν από λίγο στη σπηλιά της Δίκτης στην Κρήτη.

Μετά από το θέατρο μπορείς κανείς να επισκεφτεί το εκκλησάκι της Κοίμησης της Θεοτόκου, του οποίου ένα μέρος του έχει κτιστεί από υλικά αρχαίων ναών που βρίσκονταν στη γύρω περιοχή. Στο εκκλησάκι εσωτερικά έχει κτιστεί ένας θρόνος που βρέθηκε στο θέατρο και λένε ότι ήταν του Πλούταρχου. Σύμφωνα με τις ιστορικές πηγές ο Πλούταρχος γεννήθηκε στη Χαιρώνεια όπου έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του. Ήταν φιλόσοφος, βιογράφος, δοκιμιογράφος και ήταν τοπικός άρχοντας της Χαιρώνειας.

Ανηφορίζοντας βόρεια, για τη ρεματιά του Αίμωνα, υπάρχει το εξωκλήσι της Αγίας Παρασκευής, το οποίο είναι κτισμένο πάνω στο ναό του Ηρακλή ή, κατά τον Ι. Ραγκαβή, στο ναό του Θουρίου Απόλλωνα.

Ήταν ένας μεγάλος ναός με μήκος 30 μέτρα και πλάτος 12 μέτρα. Ολόγυρα στο έδαφος υπάρχουν πεσμένοι κίονες μήκους 3,5 μ. και διαμέτρου 0,43 μ. και γλυπτά κιονόκρανα.

Δίπλα στο Αρχαιολογικό Μουσείο μπορεί να δει κανείς το επιβλητικό  λιοντάρι της Χαιρώνειας, μνημείο που έφτιαξαν οι Θηβαίοι για να τιμήσουν τα άξια παλικάρια τους, τους Ιερολοχίτες που έπεσαν κατά τη μάχη με τους Μακεδόνες. Το λιοντάρι έχει ύψος 5,5 μ. και 3 μ. η κυκλική του βάση.

Ναός και Μαντείο του Πτώου Απόλλωνα στο Ακραίφνιο Βοιωτίας, video

Ναό και Μαντείο του Πτώου Απόλλωνα στο Ακραίφνιο Βοιωτίας, " πολύφωνο και αψευδές"

                                                                                                                                                                       

OI ΞΕΧΑΣΜΕΝEΣ ΓΕΩΓΡΑΦΙΚΕΣ ΚΑΙ ΦΥΣΙΚO- ΩΚΕΑΝΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΓΝΩΣΕΙΣ ΤΩΝ ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΚΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

Μαριολάκος Η.Δ.

Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών , Τμήμα Γεωλογίας και Γεωπεριβάλλοντος, Τομέας Δυναμικής, Τεκτονικής & Εφαρμοσμένης Γεωλογίας

 

Περίληψη

Πολλοί πιστεύουν οτι η Ελληνική Μυθολογία είναι ένα αποκύημα της ζωηρής

φαντασίας των ευφάνταστων αρχαίων Ελλήνων. Κατά συνέπεια, όλοι οι Ελληνικοί

Μύθοι είναι φανταστικές ιστορίες. Κατά τη γνώμη μου, η άποψη αυτή είναι εσφαλμένη, τουλάχιστον σχετικά με το θέμα των γεωγραφικών και φυσικών-ωκεανογραφικών χαρακτηριστικών του Ατλαντικού Ωκεανού, και γενικότερα των ωκεανών, όπως αυτά περιγράφονται κυρίως από τον Όμηρο, τον Ησίοδο, τα Ορφικά και τον Πλούταρχο. Στην παρούσα εργασία (i) ορισμένες από τις παραπομπές που γίνονται από τους παραπάνω συγγραφείς είναι επιλεκτικά αναφερόμενες, και (ii) η φυσική και γεωλογική επιβεβαίωση είναι δεδομένη, με βάση τις σημερινές επιστημονικές απόψεις και γνώσεις.

Αυτό σημαίνει ότι οι Αρχαίοι Έλληνες γνώριζαν τους Υπερβόρειους, τη Βαλτική Θάλασσα, το νησί της Ierne (Ιρλανδία) και τη Βρετανία κλπ, από τα Ορφικά. Από τα γραπτά του Πλούταρχου, γνώριζαν (i) τη σχετική θέση της σημερινής Ισλανδίας (Ωγυγία) και την απόστασή της από τη Βρετανία, (ii) ότι προς τα δυτικά της Ισλανδίας, υπάρχουν τρία άλλα νησιά και μάλιστα πρέπει να είχαν φτάσει μέχρι εκεί, όπου ο ήλιος δύει για μόνο μία ώρα την ημέρα, (iii) ότι πέρα από τα τρία αυτά νησιά και προς τα δυτικά υπάρχει μια «μεγάλη ήπειρος», η οποία περιβάλλει τον Ωκεανό και πολλά άλλα. Ο Όμηρος και ο Ησίοδος έγραψαν ότι (i) ο Ωκεανός είναι ένα «ποτάμι» που ρέει συνεχώς, (ii) ότι αυτό το ποτάμι περιβάλλει τη Γη και (iii) ότι η ροή του είναι τυρβώδης, όχι μόνο στην επιφάνεια, αλλά και στο βάθος επίσης .

Δυστυχώς, όλη αυτή η γνώση σταδιακά ξεχάστηκε από όλους. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η Οδύσσεια θεωρείται απλώς ένα ψυχαγωγικό ποίημα , και ο νόστος του Οδυσσέα , μια φανταστική ιστορία, χωρίς ίχνη ιστορικής πραγματικότητας .

Λέξεις κλειδιά : Ελληνική Μυθολογία, Κρόνος, Ωγυγία, Ατλαντικός Ωκεανός,

Oceanus, Gulf Stream(Κόλπος του Ρεύματος), Ηρακλής .

 1. Εισαγωγή

Πολλοί πιστεύουν οτι η Ελληνική Μυθολογία είναι αποκύημα της ζωηρής φαντασίας των αρχαίων Ελλήνων. Έτσι, μέχρι το τέλος του 19ου αιώνα ,όλοι οι ειδικοί επιστήμονες και ειδικά οι αρχαιολόγοι και οι ιστορικοί, πίστευαν πως από κάθε  γραπτό αρχαίων συγγραφέων, όπως του Ησίοδου, του Πλάτωνα, του Στράβωνα, του Διόδωρου του Σικελιώτη και κυρίως του Ομήρου, που συνδέονταν με τη μυθολογία, έλειπε κάθε ‘’σπέρμα’’ αλήθειας. Οι Ελληνικοί Μύθοι συνεπώς ήταν φανταστικές ιστορίες . Μόνο μετά τις ανασκαφές του Σλήμαν αποδείχθηκε ότι όλα τα γραπτά του Ομήρου σχετικά με την Τροία ήταν αληθινά και όχι μόνο αυτό, αλλά ότι και στην Ελλάδα πόλεις όπως οι Μυκήνες υπήρξαν και ήταν οι αντίπαλοι των Τρώων, κλπ.

Παρ 'όλα αυτά, ακόμη και σήμερα πολλοί πιστεύουν ότι όλα αυτά που περιλαμβάνονται σε αυτά τα γραπτά δεν αντιστοιχούν στην αλήθεια. Δική μας

έρευνα, σχετικά με την ακρίβεια πολλών φυσικών και γεωλογικών περιγραφών, αναφερόμενων από διάφορους αρχαίους συγγραφείς και ιδιαίτερα από τον Όμηρο, τον Ησίοδο, τα Ορφικά, τον Διόδωρο Σικελιώτη, τον Πλούταρχο και άλλους, έχει δείξει ότι οι προϊστορικοί Έλληνες  γνώριζαν πολλά ,σχετικά με τα φυσικο- ωκεανογραφικά χαρακτηριστικά κυρίως του Ατλαντικού  Ωκεανού. Βεβαίως, όλα τα παραπάνω, για άγνωστους λόγους, δεν περιγράφονται κατά τέτοιο τρόπο που να είναι εύκολα κατανοητά από όλους, αλλά ως ένας μύθος, μέρος της ελληνικής μυθολογίας. Σε αυτή την μελέτη, αντικείμενο  της γεωμυθολογικής ανάλυσης είναι ο Ατλαντικός Ωκεανός και η σχέση του με τους μεγάλους Τιτάνες της Ελληνικής Μυθολογίας και κυρίως με τον Ωκεανό, τον Άτλαντα και τον Κρόνο. Όλα αυτά αναφέρονται σε μια πολύ παλιά εποχή και σε κάθε περίπτωση, τουλάχιστον στην έναρξη της 3ης χιλιετίας π.Χ., μέχρι το τέλος της 2ης, δηλαδή μέχρι το τέλος της Μυκηναϊκής περιόδου. Και επειδή πολλά από όσα θα ακολουθήσουν είναι βέβαιο ότι θα προκαλέσουν κάθε είδους αντιδράσεις θα ήθελα να διευκρινιστεί ότι όσα αναφέρονται εδώ είναι αποσπάσματα κειμένων γνωστών αρχαίων συγγραφέων. Η δική μου συμβολή είναι ο γεωγραφικός προσδιορισμός των αρχαίων αναφορών και η φυσικοωκεανογραφική τεκμηρίωση τους με βάση τα συμπεράσματα των ερευνών των τελευταίων 10ετιών κυρίως....

 


ΤΟ ΥΠΟΛΟΙΠΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΤΗ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ:

http://www.ekke.gr/estia/Cooper/Mariolakos/New_Mariolakos_greek.pdf